(مَجاز)

به سرایمان نشسته و به تقریر کتابی ز مرحوم دیْل کارنِگی سرگرم، که ناگه موبایل آوازی خوش در بداد، نزدیکش آمدم و پیامکی بدیدم و گشودم و خواندم و دریافتم که دوستی گفته بود که موبایل به دست داری، بنِهْ و برون آی که مصاحبتت کنون واجب افتاده است؛ گفتمش لیک کنون لختی به نیمه شب مانده، اجازه ام ده که فردا آیم، گفت: گر درنگ کنی من خواهم مرد و تو قاتلم باشی، گفتمش به محل ما آی، تا به بوستانمان شویم. بیامد چون بدیدمش به ناگه غرورش فرو ریخت و اشک هایش گونه هایش بشست، من متعجب از وی ساکت به گفته هایش گوش می دادمی و وی ناله کنان که یارم برفت، چون به خود باز آمد گفتمش کدام یار؟ بگفت آنکه از معاشرت با وی منع ام می نمودی، بگفتم ایشان که رفته بود. گفت تو را دروغ می گفتمی تا مرا ملامت نکنی. گفتمش: از من چه برآید؟ بگفت دو گردن آویز یادگار از وی دارم که چون چشمم بدان ها افتد طوفانی اندورن جانم وزیدن کند، اینان نگاه دار تا فراموشش کنم. چون این بگفت آهسته اشکش جاری بشد، یادگارش ستاندم و وداعش گفتم، به حالی که بر برگ های خزان زیر پایش می نگریست آرام برفت. ندانم چه بر وی خواهد آمد!؟!

وعده بر این بود که ساعت هشت، مهارت علم آموزان رشته ای فنی را بیازمایند تا آنان که استحقاق دارند مدرکی گرانمایه یابند، جمعیتی که عددشان به چهل رسیدی بر این منتظر بودند، حال رقتی و عصمتی به خویش گرفته بودند که دل هر ظالمی به رحم می آوردی. چون یکی به درون شد و برون بازآمد دگران اطرافش گرد آمدند و او بگفت: قاضی مهرش را به خانه نزد همسر گذاشته، ظن آن نمی برم که احدی را پذیرایی کند!!! همگان را ترس در دل فزونی یافت، به اندک زمانی به مستراح همی روان می شدند و باز میگشتند. چون جمعی گرد می آمد و صحبتی می شد، انجامش توکل بر خدای بود که بر لسان ها جاری و ساری. یکی را دیدم زانوی ترس در آغوش دارد و بر زمین نشسته، زیر لب خدای را می خواند چهره اش به دَعَوُاْ اللّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّين می ماند. یاد خویش افتادم که چون ترسی و غمی رویم دهد، صدایش زنم و چون رفعش کند ز یادم برود. ناگهان نام پسر را خواندند، بسان مرغی که روبه به کنارش نشسته و دست و بالش بسته ز جای برخاست، همچنان ذکر حق می گفت، درون شد و اندکی ماند، چون بیامد نزدیکش آمدم، گفتم چه شد؟ به روی گشاده و شادمان بگفت: قبول گردیدمی!!!